Kiel tiom de aliaj instruistoj kaj profesoroj Archer subtenis tiajn junulojn kiaj protestis kontraŭ la milito. Kiam studento malsukcesis filozofie, Archer malinklinis doni al tiu fiasknoton. Se studento fiaskus li devus foriri de la kolegio. Ne plu studento, la juna viro riskus soldatiĝi. Oni rajtus sendi lin al Vjetnamo. Eble li mortus tie. Archer kaj liaj similuloj tute ne deziris suferi kulposenton pro la eventuala morto de juna viro kiu ricevis fiasknoton.

Tiel komenciĝis la kutimo doni sufiĉe bonajn notojn al vere malsukcesintaj studentoj. Kaj, se oni tiel helpas la virajn, oni devas senpartie helpi la inajn. Iom post iom la gestudentoj ekopiniis ke ili havas la rajton ricevi almenaŭ sufiĉe bonajn notojn. Tiu kutimo ne finiĝis je la fino de la milito.

Post preskaŭ du jardekoj de tia falsa notado, post preskaŭ du jardekoj da gestudentoj kiuj ne ellernis filozofion, Tomaso Archer preskaŭ naŭziĝis pri la profesio.

Ĉe la ĉi-vespera festo geinstruistoj plendis pri la aĉa kvalito de la nunaj studentoj. Archer sentis fortan emon honeste konfesi la propran kulpon. Li deziris ekkriaĉi, "Ni mem estas la kulpuloj! Ni mem estas la hontidevuloj! Ni kuraĝigas la nestudadon. Ni kuraĝigas la neellernadon. Ni kuraĝigas la miton ke tiuj junuloj estas veraj studentoj. Kaj ni tiel agas ĉar ni bezonas ties monon kaj la monon kiun la registaro donas al la institucio por ties ŝajnedukado!"

Oni trinkis alkoholaĵojn. Kelkaj ekdrinkis. La salono kun la brilaj lumoj ruĝaj, blankaj, bluaj, verdaj sur artefarita arbo, kaj la odoroj viandaj, fromaĝaj, dolĉaĵaj, alkoholaĵaj, in-parfumaj plenpleniĝis je mensogoj.

Tiel malfrue ke oni rajtas por foriri de fakultata kristnaska festo, Tomaso Archer, kiu sola aliris, foriris sola, plene malebria pro akra kolero malgraŭ siaj kvar kokteloj.

Antaŭ du jaroj la edzeco finiĝis. Dum kelkaj jaroj li kaj Meg estis kiaj fremduloj en la sama domo. En la lastaj jaroj ŝi amariĝis, parte pro liaj senĉesaj plendoj pri la ŝajnprofesio, parte pro sia envio al du fratinoj kies edzoj ege sukcesas, unu kiel ĥirurgo, la alia kiel vicprezidanto de rapidkreskanta komputilprograma kompanio. Nun ŝi kaj la du filinoj, unu dekkvinjarulo, la alia nova studento en la granda urba universitato, restis en la duetaĝa ruĝbrika domo apud beleta malgranda parko kie antaŭe Tomaso ĝuis kureti. Dume li sola loĝis en apartamento malorda kaj polvoplena.


←  2  →


    

“Frostsezonaj Pekoj” written by Sylvan Zaft .

Page 2 of 7. Go to page Print version

Source: Sylvan Zaft's homepage


© Sylvan Zaft

You are free to make both paper and electronic copies for your personal non-commercial use.

More about licenses


More by Sylvan Zaft:



Click any word for instant translation