Kiel membro de biciklistaro mi sentis min esti kiel ano de aro de rapidaj graciaj bestoj: antilopoj, gazaloj. Kiam al nova strato ni turnis nin unu post la alia, ni turniĝis, mi pensis, kiel fiŝaranoj.

Varmis tiutage. La multaj verdoj de arboj, arbustoj, herbaroj estis riĉaj. Kiel kutime mi multe ŝvitis kaj la ŝvittuko kiu ĉirkaŭis la fronton baldaŭ malsekiĝis. Malgraŭ la ŝvittuko ŝviteroj eniris la okulojn kaj pikis. Kelkfoje mi devis halti por vringi la tukon. Almanĝirante mi iomete babilis kun la apudaj rajdantoj. Plaĉegis al mi la movadsenton.

Ĉe la kunvenejo de la Kavaliroj de Kolumbo_ni pagis la malmultajn dolarojn petitajn kaj staris en vico, kaj oni donis al ni la deziritajn nutraĵojn kaj trinkaĵojn. Mi manĝis multe pro la fizika ekzercado. Kutime Oskar montris bonan humoron kaj je tiu tago dum la manĝado li tute ne aspektis nekutima.

Post la bona ordinara matenmanĝo ni refoje biciklis kaj post preskaŭ horo atingis la Muzeon. Ĝi situas sur ŝoseo en prospera antaŭurbo apud granda kunvenkonstruaĵo por la juda komunumo. La Muzeon oni konstruis sen fenestroj. Granda parto estas sub la tero. Kiam vizitanto eniras, gardisto serĉas tiun. La tiama gardisto, nigra virino, klarigis ke ofte minaciĝas la Muzeo.

En la enira koridoro ni pasis mapojn kaj bildojn kiu montras la longan, riĉan historion de la judaj komunumoj eŭropaj kiuj pereis. Inter la bildoj estis fotografioj de famaj gejudoj, tiuj, kiuj donacis multe al la eŭropa kulturo inklude de la kulturo de la germanlingvaj landoj kaj de Pollando. Unu el tiuj fotografioj montris tre formalan, tre seriozan sinjoron kun okulvitroj. La etikedo klarigis ke tiu L.L. Zamenhof estis okulkuracisto kaj filologo.

Tiam oni aŭdis la akratonan voĉon de Adolfo Hitlero kriaĉantan kontraŭ la Judoj.

Dum ni pasis la montraĵojn Oskar klarigis al ni ke, tiam dekkelkjarulo, li laboris en Aŭŝvic kiel juda sklavlaboranto. Li priskribis por ni kiel oni devigis lin helpi akcepti la ĵusvenantojn. Kiam li kaj siaj kunsklavlaborantoj ekvidis junan virinon tenantan bebon, ili penis konvinki ŝin doni la bebon al maljunulino. Kutime la virino rifuzis kaj ĉiam, kiam la germana decidisto ekvidis virinon kun bebo li direktis ŝin al la grupo kiu iros al la mortejo. Sen bebo, sana, forta virino havis ŝancon sklaviĝi kaj dum iom da tempo plu vivi.


←  2  →


    

“Bicikla Rajdo” written by Sylvan Zaft .

Tiu rakonto originale aperis en Voĉo el Turingujo, numero 8, decembro, 1996, paĝo 5.

Page 2 of 3. Go to page Print version

Source: Sylvan Zaft's homepage


© Sylvan Zaft

You are free to make both paper and electronic copies for your personal non-commercial use.

More about licenses


More by Sylvan Zaft:



Click any word for instant translation