Kaj, kuŝante sur herbejo, li ploris.

XXI

EN TIU momento aperis la vulpo:

"Bonan tagon!" diris la vulpo.

"Bonan tagon!" ĝentile respondis la eta princo. Li turniĝis, sed nenion vidis.

"Mi estas tie ĉi sub la pomarbo," diris la voĉo...

"Kiu vi estas?" diris la eta princo. "Vi estas sufiĉe beleta..."

"Mi estas vulpo," diris la vulpo.

"Venu ludi kun mi," proponis al ĝi la eta princo. "Mi estas tiel malgaja!..."

"Mi ne povas ludi kun vi," diris la vulpo. "Mi ne estas malsovaĝigita."

"Ha, pardonu," diris la eta princo.

Sed post pripenso li aldonis:

"Kion signifas malsovaĝigi?"

"Vi ne estas ĉi-tiea," diris la vulpo. "Kion vi serĉas?"

"Mi serĉas homojn," diris la eta princo. "Kion signifas malsovaĝigi?"

"La homoj," diris la vulpo, "havas pafilojn kaj ĉasas. Kia ĝenaĵo! Ili ankaŭ bredas kokinojn. Tio estas ilia sola intereso. Ĉu vi serĉas kokinojn?"

"Ne," diris la eta princo. "Mi serĉas amikojn. Kion signifas malsovaĝigi?"

"Tio estas tro forgesata afero," diris la vulpo. "Tio signifas krei rilatojn..."

"Krei rilatojn?"

"Kompreneble," diris la vulpo. "Vi ankoraŭ estas por mi nur knabeto tute simila al cent mil knabetoj. Kaj mi ne bezonas vin. Kaj ankaŭ vi ne bezonas min. Mi estas por vi nur vulpo simila al cent mil vulpoj. Sed, se vi malsovaĝigos min, ni bezonos nin reciproke. Vi estos por mi unika en la mondo. Mi estos por vi unika en la mondo."

"Mi ekkomprenas," diris la eta princo. "Mi konas certan floron... mi kredas, ke ĝi malsovaĝigis min..."

"Kredeble," diris la vulpo. Oni vidas sur Tero ĉiajn aferojn..."

"Ho, tio ne estas sur Tero," diris la eta princo.

La vulpo ŝajnis tre scivola:

"Ĉu sur alia planedo?"

"Jes."

"Ĉu estas ĉasistoj sur tiu planedo?"

"Ne."

"Jen interesa afero! Kaj ĉu estas kokinoj?"

"Ne."

"Nenio estas perfekta," suspiris la vulpo.

Sed ĝi revenis al sia ideo:

"Mia vivo estas monotona. Mi ĉasas kokinojn kaj homoj ĉasas min. Ĉiuj kokinoj similas unuj al aliaj, kaj ĉiuj homoj ankaŭ. Do mi iom enuas. Sed, se vi malsovaĝigos min, mia vivo estos kvazaŭ suna. Mi konos sonon de paŝoj, kiuj distingiĝas de ĉiuj aliaj. La aliaj paŝoj forpelas min en grundon. Viaj vokos min kiel muziko por iri el mia ternesto. Kaj rigardu! Ĉu vi vidas tie tritikajn kampojn? Mi ne manĝas panon. Tritiko estas por mi senutila. Tritikaj kampoj memorigas min pri nenio. Kaj tio estas malgaja! Sed vi havas orajn harojn. Estos mirinde post kiam vi malsovaĝigos min! Ora tritiko memorigos min pri vi. Kaj mi amos la susuron de vento en tritiko..."


←  26  →


    

“La Eta Princo” written by Antoine de Saint Exupéry .

Page 26 of 37. Go to page Print version

Source: Wikibooks


Antoine de Saint Exupéry died in 1944, so his works are in the public domain in countries and areas where the copyright term is the author’s life plus 73 years or less.

More about licenses



Click any word for instant translation